Ջրածինը ՝ Hydrogenium – ն է, լատիներեն նշանակում է ջուր ծնող: Ջրածնի ատոմն ունի ամենապարզ կառուցվածքը` մեկ դրական լիցքով միջուկի  շուրջը սփռված է մեկ էլեկտրոն:

Ջրածինը կազմում է  ջրի զանգվածի 11%-ը, մտնում է բոլոր բուսական` մրգերի, բանջարեղենների, թթուների,  և կենդանական նյութերի` ճարպերի, սպիտակուցների,  ածխաջրերի, նավթի, և շատ այլ հանքային նյութերի բաղադրության մեջ:  Նա կազմում  է արեգակի և աստղերից շատերի զանգվածի կեսից ավելին: Արեգակնային համակարգի ամենամեծ մոլորակը` Յուպիտերը, համարյա լրիվ կազմված է ջրածին քիմիական տարրից: Ցածր ջերմաստիճանի և շատ բարձր ճնշման պատճառով ջրածինն այդ մոլորակի վրա գտնվում է պինդ վիճակում:

Ջրածինը բնության մեջ ազատ վիճակում հանդիպում է չնչին քանակով՝ գլխավորապես մթնոլորտի  վերին շերտերում:  Երբեմն, այն երկրի ընդերքից դուրս է գալիս այլ գազերի հետ հրաբխային ժայթքումների, ինչպես նաև նավթի արդյունահանման ժամանակ:

Ի՞նչ կենդանի  է պատկերված:

1)  (- 9; 5), (- 7; 5), (- 6; 6), (- 5; 6), (- 4; 7), (- 4; 6), (- 1; 3), (8; 3), (10; 1), (10; – 4),

(9; – 5), (9; – 1), (7; – 7), (5; – 7), (6; – 6), (6; – 4), (5; – 2), (5; – 1), (3; – 2), (0; – 1),

(- 3; – 2), (- 3; – 7), (- 5; – 7), (- 4; – 6), (- 4; – 1), (- 6; 3), (- 9; 4), (- 9; 5).

 Աչք` (- 6; 5)

Խնդիր 1.

Խնդիր 2.

Խնդիր 3.

Խնդիր 4.

Խնդիր 5.

Խնդիր 6.

Պատ ՝ 3

Խնդիր 7.

Խնդիր 8.

Գոյություն ունեն սպիտակուցների առնվազն 30.000 տեսակ, որոնցից յուրաքանչյուրը կազմված է նույն 20 թթուների տարբեր կոմբինացիաներից։ Նրանք ինչպես այբուբենի տառերը համադրվում են միմյանց հետ ձևավորելով մակրոմոլեկուլյան շղթաներ։ Եթե ամինաթթուները գտնվում են ճիշտ հաջորդականությամբ, ապա շղթան դառնում է ակտիվ գործող սպիտակուց։ Ամինաթթուները դասավորվում են սպիտակուցի մեջ ոչ թե անկանոն, այլ հստակ, նախապես ծրագրավորված հերթականությամբ։ Շղթայում ամինաթթուների հենց այդ փոխադարձ դասավորվածությունն է որոշում սպիտակուցի բնույթը, կառուցվածքը և հատկությունները։ Սպիտակուցային շղթայում ամինաթթուների դասավորվածությունը չափազանց կարևոր է, եթե ամինաթթուները դասավորվում են սխալ հերթականությամբ, արդյունքում ձևավորվում են լիովին անօգուտ շղթաներ։ Սպիտակուցները շատ յուրօրինակ կառույցներ են, ամբողջ ֆունկցիան կախված է առանձին մասերի ճիշտ կազմակերպումից: Սպիտակուցի կառուցվածքի հայտնագործությունը արվել է 20-րդ դարի 50-60 թվականներին: